JOUW "I AM INLOG CODE" - om in te loggen op jouw hogere bewustzijn.
Deze inlog geeft toegang tot jouw hogere bewustzijn.Ontvang direct!

Ontvang direct de gratis Inlogcode

Meer rust, minder stress, wanneer je keuzes maakt vanuit jouw Hogere Bewustzijn.De meest gedownloade actieve meditatie van dit moment. Ontvang hem direct in je inbox!

Page content

article content

Journalist Mylène de la Haye over haar kennismaking met I Am

Ik heb maar tien seconden in mijn eigen pure ik mogen baden maar het voelt alsof daar een onuitputtelijke bron van energie zit die veel vaker aangesproken mag worden.

Mijn eerste ontmoeting met Marjolijn Loderichs was even bijzonder als vanzelfsprekend. Ik ben helaas niet bijzonder spiritueel aangelegd en (nog) geen aanhanger van uitspraken als ‘toeval bestaat niet’ en ‘je ontvangt waar je om vraagt’ maar toen ik Marjolijn Loderichs ontmoette – via haar grote liefde, een dierbare collega/vriend van mij – dacht ik voor het eerst van mijn leven: natúúrlijk moest ik deze vrouw ontmoeten. Daar was geen ontkomen aan. En meteen voelde ze alsof ze was gekomen om me te helpen. En had ik tegelijkertijd de indruk dat ik haar ook kon helpen (wat ik minstens zo fijn vond) want het voelde alsof ik de energie die ze mij gaf ook terug kon geven. Het was echt bijzonder, ik weet niet wat het is met deze vrouw, maar na een middag waarop het leek alsof we twee hartsvriendinnen waren die elkaar al dertig jaar niet hadden gezien, nodigde ze me uit om een kennismakingssessie mee te maken op haar I Am academie. Ik vond het een enorme eer dat ze dat zo spontaan deed en dat ze blijkbaar al wist dat ik voor zoiets open zou staan. We kenden elkaar net een paar uur. In een latere ontmoeting vertelt ze me dat iedereen en alles ‘energie’ is. Dat we allemaal uit trillende deeltjes bestaan. En dat onze deeltjes (die van haar en mij) op dezelfde frequentie ‘trillen’ en we elkaar daarom ‘herkennen’ als gelijkgestemden. Misschien heeft ze gelijk. Ik ben geneigd haar gelijk te geven ook al begrijp ik niet helemaal wat ze zegt. Omdat ik ervan uit ga dat ze me dat nog gaat leren, dat ik er nog achter ga komen.

(Onderstaande Inlogcode is een actieve meditatie die je thuis zelf ook kunt proberen.)

De tekst gaat hieronder verder

Ontvang jouw “inlogcode” om direct jouw hogere “I AM” te activeren.
dit veld niet invullen s.v.p.

Natuurlijk zei ik ja. De materie was niet helemaal abracadabra voor me, ik heb in het verleden al veel gehad aan boeken van Eckhard Tolle en heb baat gehad van zijn inzichten maar het is een manier van denken en voelen die je makkelijk uit het oog verliest en die moeilijk te combineren is met het bestaan van alledag. Marjolijn bood me aan die reis naar binnen te hervatten en ik ben haar dankbaar want als ik iemand als gids van het onderbewuste vertrouw, is zij het wel.
En dan is de kennismaking dag daar in het prachtige stoere gebouw in Haarlem waarin de I AM academy is gevestigd. Er zitten alleen maar vrouwen in de groep. Zijn mannen niet nieuwsgierig naar het vergroten van hun innerlijk inzicht? “Dit is puur toeval,” zegt Marjolijn, “meestal zijn de groepen gemengd.” De meeste vrouwen klinken een stuk meer ‘verlicht’ dan ik. Zitten op yoga, mediteren veel of hebben alle zelfhulpboeken gelezen die er te lezen zijn. Ik zou me een groentje moeten voelen maar dat voel ik me niet. Het zijn fijne mensen. Geen koetjes/kalfjes types. Mensen die je aankijken en net even langer oogcontact maken als ze zich voorstellen. Ik hou daarvan. Marjolijn creëert een sfeer van vertrouwen en rust. Het is fijn om naar haar stem te luisteren terwijl ze ons uitlegt hoe ons bewustzijn werkt. Daarbij tekent ze enthousiast op een clipboard dat er aan het einde van de sessie uitziet alsof een klas kleine kinderen er op losgelaten is. Maakt niet uit, de boodschap is helder. Ze legt op een niet mis te verstane manier uit hoeveel bagger er sinds het moment dat we worden geboren in onze pure, nog onbezoedelde, kinderziel wordt gestort. Door je ouders, hun ouders, je leraren, boeken, films, de krant. En hoe je daardoor volstrekt wordt afgesloten van wie je eigenlijk bent. Je eigen ik. Je eigen I Am. Wie je bent. Niet wat je bent. Men zegt wel eens als er een baby wordt geboren: “Nu kun je er alleen nog maar dingen aan verpesten.” Deze gedachte lijkt een beetje de strekking van de I Am leer. Alleen leert Marjolijn ons: Er ís niks verpest. We hoeven niks af te leren. We hoeven alleen maar te weten waar we níet naar moeten luisteren. Wij zíjn allemaal al volmaakt, die onbezoedelde kinderziel ís er nog steeds. We hebben allemaal onze eigen, volledig intacte, heilige geest, onze eigen kracht die diep verborgen ligt onder de informatiepuinhopen die daar door een bezeten wereld zijn gestort. Ik kan je leren navigeren tussen de verschillende bewustzijnslagen. Want soms heb je het ego nodig en soms kun je het missen als kiespijn en moet je contact maken met je ziel. Het gaat ook over de destructieve rol van ons ego. Die wordt aangestuurd door ons brein en niet door onze ziel. Het ego is dat immer doorratelende stemmetje in je hoofd dat je vertelt dat je niet goed genoeg, niet rijk genoeg, niet lief genoeg en niet mooi genoeg bent. Het ego is geslepen en zal er alles aan doen om die mooie ziel, die geen jaloezie, afgunst, hebzucht, rancune etc. kent, verborgen te houden onder de puinhopen waar hij trots op is. Terwijl Marjolijn erover vertelt zie ik het duiveltje en het engeltje van Kapitein Haddock uit Kuifje verschijnen aan weerszijden van zijn bebaarde hoofd. Het duiveltje zegt: “Drink toch, dat hoort bij je, je bent een alcoholist.” Het engeltje zegt: “Je bent helemaal geen alcoholist. Je bent prachtig en grappig, duizend bommen en granaten!”
Veel van wat Marjolijn vertelt komt me enigszins bekend voor door boeken van Eckhard Tolle maar deze dame gaat nog een stapje verder. Ze legt uit dat het mogelijk is om je perfecte ik, je I Am, op te roepen door – heel simpel – mediterend langs al die ‘vervuilende’ lagen te gaan die het al jaren verborgen houden. Al je façades, opgebouwd door je ego, moet je links laten liggen en al mediterend moet je contact kunnen maken met je echte ‘ik’. Ik vind het een uitdaging. Als er iemand is die mijn eigen ik voor de gek heeft gehouden, dan ben ik het wel, realiseer ik me. Ik weet dat er iets kleins en kwetsbaars in me schuilt, iets dat ik het liefst voor de hele wereld verborgen houd, zelfs voor mezelf. En nu moet ik daar contact mee gaan maken? Dat kan een fijne ‘ontmoeting’ worden.

We gaan mediteren. ( Je kan de Inlog code gratis downloaden op deze pagina en dit ook een keer ervaren)  Ik doe dat niet vaak. Soms begin ik er vol goede moed aan en hou ik het een paar weken vol maar dan verzandt het weer. Dat het goed voor me is, weet ik al lang. Maar blijkbaar is iemand als Marjolijn voor nodig om me weer bij de les te trekken. Terwijl we met gesloten ogen luisteren naar haar stem, dalen we samen af naar de plek waar we heen willen. Onze eigen I Am. “Mensen die hun I Am voor het eerst ontmoeten hebben allemaal een reactie,” zegt Marjolijn. “Bij iedereen is het iets anders maar het gebeurt altijd.” Terwijl we verder naar binnen gaan voelt het bij mij alsof ik letterlijk langs puinhopen naar beneden zweef. Langs alle fases die pijnlijk waren. Ik zweef er langs, realiseer me dat ze er zijn maar ik voel ze niet want ik ken ze al en wil dus geen contact met ze maken. Ze zijn er, ze horen bij me, ze zijn pijnlijk, maar laat ze dat maar lekker zijn. Ik ga nu niet op ze in. Gewichtloos ga ik dieper en dieper en dan zie ik ineens mezelf als meisje van tien. En het gekke is dat ik naar mezelf kijk via de ogen van mijn moeder. Ik lig in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Er is net een verschrikkelijk heftige operatie op me uitgevoerd. Mijn moeder kan maar ééns per week op bezoek komen. Ze woont met haar andere vier kinderen in Maastricht. Ik voel me eenzaam maar niet zielig. Omdat ik vind dat de andere kinderen op mijn afdeling er veel erger aan toe zijn dan ik, maak ik elke dag tekeningen voor ze of geef ik mijn fruit aan ze. Voor het totaal verlamde jongetje met polio dat een kamer verderop ligt maak ik tekeningen en met crêpepapier lijstjes eromheen. Dat doe ik ook voor een meisje van elf jaar met een enorme bochel die daar weer naast ligt. Zelf ben ik aan bed gekluisterd omdat ik vast lig aan een pomp die streptokokken uit mijn beenmerg pompt. En niemand behalve de dokters en verpleegsters mogen mijn kamer in omdat die streptokokken super besmettelijk zijn. Drie maanden lig ik zo in volkomen isolatie op het wekelijks bezoek van mijn moeder na. De dag dat ze op bezoek komt, altijd in het weekend, hoor ik haar hoge hakken al van veraf door de gang klikken. Ook haar droge rokerskuchje herken ik uit duizenden. Reikhalzend kijk ik uit naar het moment dat ze met haar zwarte, half lange konijnenbontjasje door de deur van mijn kamer stapt, haar handen wast in de grote kom desinfecterende vloeistof die bij de deur staat en me in haar armen sluit. Ik druk mijn neus in het bont van haar jas en ruik alles wat ik buiten mis. De geur van haar parfum, de herfstbladeren, de caballero die ze daarnet in de auto heeft gerookt. Ik voel haar liefde in me stromen. Later zal ze zich ontwikkelen als een enorme alcoholist maar nu nog is ze een tijger die voor mijn leven en het behoud van mijn been vecht. Ze leeft al lang niet meer, mijn lieve moeder, de drank heeft haar vroegtijdig gesloopt, maar ze was de enige die me echt door en door kende en die mijn pure ik echt heeft gezien. Vaker dan ikzelf waarschijnlijk. Mijn moeder vond het vreselijk dat ik televisie ging maken. “Die wereld is niks voor jou. Ze gaan je mooie ik verpesten,” zei ze op haar sterfbed. Ze weigerde te ‘vertrekken’ voordat ik had beloofd dat ik niet zou veranderen en dat ik, zodra ik het gevoel zou hebben dat ze niet meer trots op me kon zijn, onmiddellijk mijn ontslag zou indienen. Ik voel nu ineens, met de rustige stem van Marjolijn op de achtergrond, volkomen helder en ongefilterd, hoe licht en lief en wijs ik in haar ogen was en ik voel dat ik dat ook ben, heel diep van binnen. Het is mooi op deze plek. Ineens stromen er tranen over mijn wangen. Het is de fysieke reactie waar Marjolijn het over had. Kan niet anders. Op dit moment voel ik een diep geluk over wie ik ben. Het is te vergelijken met het intense geluk dat ik voelde tijdens een paardrijd safari in Zuid Afrika. We galoppeerden over een prairie en on ons heen begonnen alle dieren met ons mee te galopperen. Het was magisch, als een droom. Zebra’s, antilopen, wildebeesten, een giraffe in slow motion, families wrattenzwijntjes ertussendoor. Toen liepen de tranen me ook over de wangen. Van intens geluk dat ik daar onderdeel van mocht zijn. En dat ik er tegelijkertijd afscheid van moest nemen omdat ik zoiets moois nooit meer mee zou maken. Ik krijg vooral een dikke strot als er geen filter meer zit tussen mij en mijn omgeving. Als alles zomaar binnenkomt. Kan ook zijn als ik op mijn motorfiets over een dijk langs de Waal rij, midden in de zon, elk detail van de natuur rondom me in volle bloei in me opnemend en opsnuivend. No way dat ik het dan droog hou. En blijkbaar dus ook niet als ik – hoe kort ook – in contact kom met mijn I Am.
Na de kennismaking bij de I Am academie gebeuren er wonderlijke dingen. Ik heb bizar veel energie, een irritant onverwoestbaar goed humeur en mensen op straat (die te jong zijn om me nog van televisie te kennen) zeggen me spontaan gedag. Er straalt blijkbaar iets wat voorheen niet straalde. Ik voel me rustiger, blijer. Ik heb maar tien seconden in mijn eigen pure ik mogen baden maar het voelt alsof daar een onuitputtelijke bron van energie zit die veel vaker aangesproken mag worden. Sowieso ga ik de jaartraining doen bij de I Am (start donderdag 4 mei) en via een blog op de site van I Am verslag doen van wat dat allemaal gaat losmaken. Ik heb er verschrikkelijk veel zin in en ben erg benieuwd wat ik ga ontdekken. Het wordt sowieso een avontuur, dat weet ik zeker. Tot later. En doe jezelf een plezier en probeer een keer de gratis “inlog code”, hieronder en ervaar het zelf.

Bekijk hier ook het interview:

Ontvang jouw “inlogcode” om direct jouw hogere “I AM” te activeren.
dit veld niet invullen s.v.p.

Comment Section

2 reacties op “Journalist Mylène de la Haye over haar kennismaking met I Am


Door Nell op 8 augustus 2018

Sensatie.Tranen. Ik voel. Het is zo.
Dankbaar. <3


Door marjolijn@iamacademy.nl op 17 september 2018

Mooi! Dank je wel. Lieve groet, Marjolijn

Plaats een reactie


*